Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

365...


μέρες πέρασαν κι όλας από κείνη την Κυριακή που σε πρωτοείδα... Ένας χρόνος από τότε που είδα από κοντά τη λεπτοκαμωμένη μορφή σου... Που σε άγγιξα, που σου κράτησα το χέρι...
Πήρες το πιο βαρύ μου μυστικό και το πέταξες μακριά, μου ΄δωσες ένα κομμάτι ζωής που μου έλειπε...
Πόσο νερό κύλησε στ' αυλάκι...
Μου έδωσες με τη σειρά σου το δικό σου βαρύ μυστικό που σε κατάτρωγε... Κι έδειξες δύναμη! Μόνη σου μπόρεσες κι έλυσες το γόρδιο δεσμό πέταξες μακριά...
Και τώρα; Που δεν έχω πια τη φυσική σου παρουσία... παρά γράμματα σε μια οθόνη κι οι εκφράσεις του όμορφου προσώπου σου δεν διακρίνονται πίσω από το απρόσωπο της ηλεκτρονικής επικοινωνίας...
Ναι ξέρω είσαι αλλού, η ζωή το έχει φέρει έτσι που δεν μπορώ να σε έχω, το ξέρω... Οι ζωές μας διασταυρώθηκαν όμως κι ένα χρόνο μετά από κείνη την πρώτη μας συνάντηση σκέφτομαι αν θα σε ξαναδώ κάποτε...
Το επιθυμώ το ξέρεις, αλλά κι αν δεν σε ξαναδώ ποτέ... κι αν η ζωή μας απομακρύνει κι άλλο και μείνει μια ανάμνηση πια... Αυτή την ανάμνηση θα την αγαπώ... Είναι δική μου... Δική σου...

ΔΙΚΗ ΜΑΣ

365 μέρες μετά μόνος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε μια άλλη χώρα... Μόνος κι έξω κρύο... Κι αυτή η ανάρτηση προγραμματισμένη να δημοσιευθεί μόνη της... Και βλέπω εσένα να τη διαβάζεις σιωπηλή εκεί μακριά... Μάτια μου...




Δωσ' μου το χέρι σου...

6 σχόλια:

jacki είπε...

Συγκινητικό... Κρίμα που είστε ο καθένας μόνος του.. Ελπίζω να αγαπήθηκες όσο αγάπησες..
Καλό βράδυ.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

KAΛΟ ΜΗΝΑ.ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΘΑ ΤΙΣ ΑΝΑΖΗΤΑΜΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΓΓΙΞΑΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΓΑΠΑΜΕ.Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΦΘΕΙΡΕΙ ΠΟΤΕ.ΕΥΧΟΜΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ.

ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ είπε...

Ομορφο και συνάμμα τόσο ερωτικό μέσα στην απλότητά του !
Πιο καλή η μοναξιά ...από σένα που δεν φτάνω ....μια σε βρίσκω , μια σε χάνω ...πιο καλή η μοναξιά!

Σόφα λόγια !

Ερατώ είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο...κρίμα που ήρθαν έτσι τα πράγματα...
Ωραίο και το τραγούδι.

Antianemikos είπε...

Ευχαριστώ καλοί μου αναγνώστες για τα σχόλιά σας.
Θα επιθυμούσα να μην απαντήσω σε σχόλια σε αυτή την ανάρτηση...
Καλοσορίζω και το "χάρτινο το φεγγαράκι" που γράφει για πρώτη φορά στο ιστολόγιό μου.

ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΧΩΡΙΣ ΑΡΩΜΑ είπε...

Είναι πολύ όμορφο να σε αγαπούν, να σου προσφέρουν, να σε ερωτεύονται, πιο πολύ όμορφο Αντιανεμικέ μου είναι να μπορείς να ερωτεύεσαι, να αγαπάς, να δίνεις όσο κι αν το τίμημα είναι σκληρό… Ποτέ δεν ξέρεις τη συνέχεια… η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία… αλλά κι αν η ζωή τα φέρει και είναι μόνο μια ανάμνηση…σίγουρα άξιζε, αξίζει και είσαι πολύ τυχερός που την έζησες…και πολύ τυχερή που σε γνώρισε…

Να έχεις μια όμορφη Κυριακή!