Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Γέλα πουλί μου γέλα...

Πάνω από χρόνος που έχω να γράψω στο ιστολόγιό μου... Αμφιβάλλω αν περνάει κανείς πια από εδώ. Χάθηκαν οι παλιοί φίλοι γνωστοί και άγνωστοι... χάνεται και το online λεύκωμα-κατάθεση ψυχής που ήταν το ιστολόγιο. Όλοι και όλες πια στο φατσοβιβλίο όλα ανοιχτά και επώνυμα. Πάει το μυστήριο, η περιέργεια για τον άγνωστο φίλο / φίλη που κρύβεται πίσω από ένα ψευδώνυμο.
Όχι δεν θα το κλείσω το ιστολόγιό μου φίλοι και φίλες μου θα το κρατήσω ζωντανό. Με συντρόφεψε σε σημαντικά χρόνια της ζωής μου. Θα συνεχίσει. Αν είσαι κάποιος περαστικός κυβερνοναύτης κάτσε λίγο στη μικρή γωνιά του αντιανεμικού να ξαποστάσεις...

Τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
μένει όμως ακόμα ένα πείσμα
που δεν είναι συνήθεια μοναχά...

Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα
γέλα, κι είν’ η ζωή μια τρέλα...


Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Καλόν παράδεισο...





Στο ταξίδι που σε πάει
ο μαύρος καβαλάρης,
κοίταξε απ’ το χέρι του
τίποτε να μην πάρεις.

Κι αν διψάσεις, μην το πιεις
απ’ τον κάτω κόσμο
το νερό της αρνησιάς,
φτωχό κομμένο δυόσμο!

Μην το πιεις, κι ολότελα
κ’ αιώνια μας ξεχάσεις
βάλε τα σημάδια σου
το δρόμο να μη χάσεις,

κι όπως είσαι ανάλαφρο,
μικρό, σα χελιδόνι,
κι άρματα δε σου βροντoύν
παλικαριού στη ζώνη,

κοίταξε και γέλασε
της νύχτας το σουλτάνο,
γλίστρησε σιγά κρυφά
και πέταξ’ εδώ πάνω,

και στο σπίτι τ’ άραχνο
γυρνώντας, ω ακριβέ μας,
γίνε αεροφύσημα
και γλυκοφίλησέ μας!

Κωστής Παλαμάς "Ο τάφος"

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Έχω...

Μια παλιά ηλεκτρική ξυριστική μηχανή Phillishave...
Ένα μπουκαλάκι Pino Silvestre που πάντα μου αρέσει...
Μια γραβάτα στους τόνους του πράσινου...

Έχω και μια πληγή,
μια ανοιχτή ευχή στο χέρι μου
να πίνεις κάθε αυγή, αστέρι μου...




Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Βαρομετρικό χαμηλό...


Οι στάλες της βροχής βαριές στις τέντες... Ο καιρός χαλάει καθώς το βαρομετρικό χαμηλό έρχεται... Πρώτος χειμώνας φέτος στο νέο μου διαμέρισμα. Μεγαλύτερο και σαφώς πιο άνετο από το παλιό και στην ίδια γειτονιά μόλις 150 μέτρα πιο πάνω από κει που έμενα πριν.
Περνάω κάθε μέρα κάτω απο το παλιό μου διαμέρισμα. Σκοτεινό και ξενοικιαστο πια μοιάζει να με κοιτάζει θλιμμένο... "Τόσα ζήσαμε μαζί" μου λέει παραπονεμένο... Στρέφω το βλέμμα αλλού και δεν του απαντώ...
Χρόνια 7 πια στην Αθήνα, όλα στην ίδια γειτονιά... Έκανα φίλους με ξέρουν οι καταστηματάρχες, ο περιπτεράς, ο ψιλικατζής...
Χρονια 7 πέρασα τόσα... άλλαξα δουλειές πριν καταλήξω να σταθεροποιηθώ στην τωρινή μου, πήγα ταξίδια, ο μπαμπάς "έφυγε"
Βαρομετρικο χαμηλό το σαββατοκύριακο θα το περάσω μόνος...


Μη με φοβάσαι μη με φοβάσαι
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι
μη με φοβάσαι μη με φοβάσαι
κι αν είμαι rock να με θυμάσαι...


Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Και ποιος θα σου κρατήσει...



άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη 
...
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν' αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
...



'Αι, γαρουφαλλό μου...


Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

JD 2454528.25

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
 σε περασμένα χρόνια

...

κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα...

 

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

I'm a train...

Κυριακή και Αθηνα-Χαλκίδα και πισω με railbus... 

Ούτε παράθυρα που ανοίγουν... 

Ούτε ALCO να σέρνουν παλιά βαγόνια με κουπέ... 

Ούτε οι γερασμένες ταχείες Esslingen "να κάνουν Χαλκίδες" στα τελευταία τους... 

ούτε μια γκανάτσα ως τη Χαλκίδα... 

"Βελτιωμένη ποιότητα κύλισης" ονομάζεται... 
Νοσταλγώ όμως...
γκανάτσα, 
καπνιά 
και μυρωδιά καμένου λαδιού...


I'm a train
I'm a train
I'm a chook-a train
yeah !
Look at me
gotta load on my back
...

 antianemikos