Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Ήταν σα να σε πρόσμενα...

Σε κάποια που μου άγγιξε την ψυχή...

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ' τα νερά
κι από τα δάσα.

Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το "μπά"
που μ' έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και - τάχας - σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωιμένα -
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ' αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω - στραβός - μεσ' τα νερά;
κι εσύ κοντά μου . . .

Γιάννης Σκαρίμπας


1 σχόλιο:

μωβ κρινάκι είπε...

Άγγιγμα ψυχής… δύσκολο αλήθεια να το νιώσει αυτό κάποιος… δύσκολο έως αδύνατο…πιο εύκολο και εφικτό είναι να μετρήσεις τα άστρα ένα βράδυ, τους κόκκους μιας χούφτας άμμου, τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν στο χώμα…
Είναι κακό να ζηλεύουμε λιγάκι εμείς;