ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Εσύ που δίνεις την δύσκολη προσωπική σου μάχη... ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ!

χρονια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός... Βάζει στο κάδρο και την Τουρκία σαν ισότιμο εταίρο και κατορθώνει να διασπείρει τη διχόνοια ανάμεσα στις δυο κοινοτητες του νησιού (διαίρει και βασίλευε παλιά μου τέχνη κόσκινο). Τυφλοί εθνικιστές... Ανδρείκελα... Και εγχώριοι καραγκιόζηδες... Φροντίζουν να ολοκληρωθεί το έγκλημα... Τα αποτελέσματα γνωστά σε όλους μας... 4000 νεκροί, 1587 αγνοούμενοι (βλέπε σχεδόν σίγουρα νεκροί και αυτοί), βιασμοί, πλιάτσικο και διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες... 39 χρόνια μετά η μαρτυρική μεγαλόνησος αντιμετωπίζει έναν άλλο κατακτητή οικονομικό αυτή τη φορά... Ας είμαστε όλοι στο πλευρό της! Φύσα αερούδιν δροσερόν Πέρνα τζιαί που το σπίτιν μου Χάδεψε το ορφανόν το γιασεμούδιν μου Τζι’ έλα πέμου ότι ζιεί για να χαρώ ... Κάτασπρον πεζουνούδιν μου Θάλασσα μου γειτόνισσα Ο τόπος μου εν γονιός αρφή τζιαί γιούδιν μου Εν ο κόσμος ούλλος που αγάπησα ...

ο χειρότερος γιατρός.... Ένα τ α ξ ί δ ι που ποτέ δεν τελειώνει  Κάτω απ’ τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός  Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι  ... Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν Ποια ελπίδα σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού Πες μου... Ποιος φόβος σε νίκησε πάλι;

Το πρωί στο γκρίζο χάραμα τα έλατα κατουράνε, και τα ζωύφιά τους τα πουλιά αρχίζουν να φωνάζουν Κείνη την ώρα αδειάζω το ποτήρι μου στην πόλη πετάω τ’ αποτσίγαρό μου και ανήσυχος κοιμάμαι Απ’ αυτές τις πολιτείες θα απομείνει εκείνος που διάβηκε από μέσα τους Ο ΑΝΕΜΟΣ δίνει χαρά το σπίτι σ’ αυτόν που τρώει, τ’ αδειάζει Ξέρουμε ότι είμαστε περαστικοί κι ότι ύστερα από μας ΤΙΠΟΤΑ   τ’ αξιόλογο δε θα ρθει. Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται για να `ρθουν, να μην αφήσω τη Βιρτζίνιά μου απ’ την πίκρα να μου σβήσει Εγώ ο Μπέρτολτ Μπρεχτ από τα   ΜΑΥΡΑ ΔΑΣΗ ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου μέσα στη μάνα μου σε πρώιμη εποχή

Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί... κι η βροχή ακούγεται που πέφτει μονότονη και βαριά... Όμως εσύ που δε σε χόρτασα ποτέ μου είσαι μια πόλη που δεν έζησε κανείς είν’ η ανάσα σου το φύσημα του ανέμου και το κορμί σου δυο σταγόνες της βροχής  ... Όμως εσύ που δε σε γνώρισα ποτέ μου είσαι μια λέξη που δεν άκουσε κανείς κάτι σαν ήχος που μου λέει άνοιξε μου κάτι σαν χτύπημα στο τζάμι, της βροχής

Άνοιξη 1948 και ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται... Στα αστικά κέντρα τα έκτακτα στρατοδικεία καταδικάζουν σε θάνατο και σε εκτοπισμό χιλιάδες. Το Μακρονήσι είναι γεμάτο όμως έξω από τα τείχη των πόλεων οι ανάρτες του Δημοκρατικού Στρατού έχουν διεισδύσει στον Κιθαιρώνα και την Πάρνηθα φτάνοντας σχεδόν ως τα κράσπεδα της Αθήνας. Το αθηναϊκό κράτος ενισχυμένο με την άπλετη αμερικανική βοήθεια που έχει αρχίσει πια να έρχεται αποφασίζει να χτυπήσει την Ρούμελη, την καρδιά της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Εθνικής Αντίστασης ήδη από τα χρόνια της κατοχής. Το σχέδιο "Χαραυγή" ετοιμάζεται. Θέατρο των επιχειρήσεων θα είναι ένα τετράπλευρο με περίμετρο 350 χιλιομέτρων του οποίου νότια πλευρά ειναι ο Κορινθιακός κόλπος στο οποίο οι αντάρτες θα εγκλεισθούν και θα εξοντωθούν. Χάρτης της επιχείρησης "Χαραυγή" Στο μεταξύ έχει ήδη αρχίσει η εκκένωση της υπαίθρου από τις κυβερνητικές δυνάμεις ώστε οι αντάρτες να μην βρισκουν υποστήριξη και πληροφορίες. Είναι η τακτική δημιουργί...

... Της πρώτης μου αγάπης τις ωραίες τις στιγμές πού να τις βρω κοντά μου πάντα θα’ ναι στο δρόμο στο λιμάνι στο σταθμό Στο παγωμένο χέρι στον αποχωρισμό στα θλιμμένα τα βράδια στον καφέ τον πρωινό...