Άραγε...

Τι σημαίνει ένα βλέμμα θλιμμένο και χαμογελαστό μαζί;... Ίσως να μην μπορέσεις να το αποκρυπτογραφήσεις ποτέ. Χρειάζεται εξάλλου να το κάνεις; Όχι αρκεί να το κοιτάς...

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ίσως απλά τα μάτια να βλέπουν κάτι πολύ όμορφο…ίσως να βλέπουν ένα πανέμορφο ανοιξιάτικο μωβ λουλούδι…η αρμονία των χρωμάτων σε συνεπαίρνει και η ευωδία του σε ζαλίζει όμορφα … το μυαλό σου ταξιδεύει και τότε πραγματικά βλέπεις ότι είσαι απλά ένας παρατηρητής και είσαι μακριά … είσαι αλλού και τα μάτια δακρύζουν και η ψυχή σου πονά…
23 Μαρτίου 2008 στις 11:09 π.μ.
Ο χρήστης Unknown είπε…
Δεν έχουν νόημα οι απαντήσεις στα "γιατί" και τα "πώς". Τα βλέμματα μιλούν από μόνα τους...

:)

Φιλιά...
23 Μαρτίου 2008 στις 12:04 μ.μ.
Ο χρήστης Antianemikos είπε…
@ανώνυμος
Σε τέτοια βλέμματα βλέπει κανείς ό,τι ποθεί...

@Νεράιδα της βροχής
Τα βλέμματα και οι σιωπές επίσης μιλούν από μόνες τους...

Φιλιά
23 Μαρτίου 2008 στις 12:26 μ.μ.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Άνοιξη...

Εικόνα
Σπίτι απόγευμα και ένα τηλεφώνημα. Ο αριθμός γνώριμος... Στην άλλη άκρη της γραμμής η χαρακτηριστική φωνή που ποτέ δεν ξέχασες. "Είμαι στην πόλη σου αλλά σε λίγες ώρες πετάω" Δεν το σκέφτεσαι δεύτερη φορά παίρνεις ταξί... Κι ένα χαμόγελο "Κι από 1.000.000 μίλια μακριά θα ξεχώριζα τη μορφή σου". Κι ας πέρασε τόσος καιρός... Στο ίδιο καφέ πάλι με το πολύχρωμο πλήθος να περπατάει στην ανοιξιάτικη Αθήνα (το πρόσεξες πως είναι άνοιξη) κι ο χρόνος να περνάει τόσο γρήγορα... Ένα φιλί μαζί με το καλό ταξίδι... Και τόσα ακόμα που θά 'θελα να πω... Δευτέρα... Σχεδόν δώδεκα ώρες στη δουλειά κι όμως στα χείλη μου είχα ένα χαμόγελο. Σ' ευχαριστώ που μου 'φερες την άνοιξη...
Διαβάστε περισσότερα

Τα ταξίδια μου (Boeing 727)

Εικόνα
Έχω γράψει και παλιότερα για το φόβο μου, μάλλον φοβία καλύτερα, για τα αεροπορικά ταξίδια. Ωστόσο έχω κάνει αρκετά εντός Ελλάδος και ένα στο εξωτερικό. Παλιότερα στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 ήμουν τακτικός αεροταξιδιώτης. Αντιμετώπιζα το φόβο μου δραστικά και επιθετικά! Ναι θα πάω στην Αθήνα αεροπορικώς από την Καλαμάτα. Μια πτήση 25 λεπτών με το 737 που είχε η "Ολυμπιακή" δρομολογημένο στη γραμμή τότε. Έκανα και πολλά ταξίδια Αθήνα-Ηράκλειο και Ηράκλειο-Αθήνα. Τώρα που το σκέφτομαι ταξίδεψα με όλους τους τύπους των τζετ της "Ολυμπιακής" της εποχής εκείνης... Boeing 707, 727, 737 ακόμα και με 747 και με Airbus A300. Τυχερός με το 747 που με πήρε από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου όπου περίμενα υπομονετικά στη λίστα αναμονής. Επιβιβαστήκαμε όλοι από τη λίστα αναμονής ενώ είχαμε και αρκετή καθυστέρηση μιας και συνταξιδιώτης μας ήταν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και περιμέναμε αρκετή ώρα την άφιξή του στο αεροδρόμιο. Πιθανολογώ πως αυτός ήταν και ...
Διαβάστε περισσότερα

My room... (Μέσα σε τέσσερις τοίχους)

Εικόνα
Ενάμιση χρόνο ζω σχεδόν στην Αθήνα πια... Και σε αυτό το μικρό διαμέρισμα... σε μια από τις γνωστές περιοχές του κέντρου της Αθήνας... Το διαμέρισμά μου παλιό και μικρό μόλις δυο δωμάτια... Στο ένα κοιμάμαι σε ένα απλό κρεβάτι από σουηδικό ξύλο, και έχω το μικρό γραφείο με το λάπτοπ από όπου γράφω. Η οθόνη είναι το παράθυρό μου στον έξω κόσμο κατά κάποιον τρόπο... Παράξενο παράθυρο όμως, περισσότερο είναι για να βλέπετε εσείς οι αναγνώστες μου προς τα μέσα και όχι στο δωμάτιό μου αλλά μέσα στον Γιώργο... Στο άλλο είναι το μικρό μου σαλονάκι... Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο... Δυο καναπέδες από το Praktiker, ένα τραπεζάκι, ένα έπιπλο τηλεόρασης και μια χειροποίητη βιβλιοθήκη με τα βιβλία μου. Μαθηματικά, αστρονομία και κάποια λογοτεχνικά. Ξεχωρίζω τον Ιούλιο Βερν, τον H. G. Wells με την "Τροφή των θεών", τη "Φωτιά" του Χατζή, την "Πυραμίδα 67" του Ρένου Αποστολίδη (η σειρά είναι τυχαία). Πάνω στη βιβλιοθήκη ένα σκάκι... Σκονισμένο δεν έχω κανέναν να παίξω....
Διαβάστε περισσότερα