ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Εξήντα χρόνια πριν στην Πελοπόννησο τέτοια εποχή ο εμφύλιος έμπαινε στην τελική του φάση. Το μέτωπο στην αυλή της Αθήνας έπρεπε να κλείσει. Οι κυβερνητικές δυνάμεις ενισχυμένες με την αμερικανική βοήθεια ετοίμαζαν το σχέδιο "Περιστερά" για την εκκαθάριση της Πελοποννήσου από αντάρτες. Η Πελοπόννησος απομονώθηκε, κανείς δεν μπορούσε να περάσει τον Ισθμό χωρίς ειδική άδεια ενώ μαζικές συλλήψεις πολιτών στέρησαν τους αντάρτες από οποιαδήποτε στήριγμα και πληροφορίες. Πυρομαχικά λιγοστά... Το Νοέμβριο το σκάφος "Πολεμιστής" είχε βυθίσει ένα καΐκι που μετέφερε πυρομαχικά για τους αντάρτες οι οποίοι δεν είχαν κανέναν άλλο τρόπο ανεφοδιασμού Παραμονές του νέου έτους διαπεραιώθηκε στην Πελοπόννησο η ένατη μεραρχία πεζικού. Το σύνολο των κυβερνητικών δυνάμεων έφτασε τους 40.000 άνδρες απέναντι σε 3.500 περίπου αντάρτες με ελάχιστα πυρομαχικά. Η πλημμυρίδα του στρατού σάρωσε το Μοριά από βορρά προς νότο. Φάλαγγες ασταμάτητες που δεν άφηναν τους αντάρτες να ελιχθούν.....

Ήταν τόσο όμορφη η νεαρή αντάρτισσα η Ελένη που κλεισμένη στα κελιά των μελλοθανάτων στην Τρίπολη περίμενε το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Νίκος νεαρός χωροφύλακας ένοιωσε την καρδιά του να χτυπάει γι αυτήν... Τι σημασία έχει που ήταν "συμμορίτισσα"; Κι η Ελένη ένοιωσε τη ζεστασιά του Νίκου, είχε καμμιά σημασία που ήταν "μοναρχοφασίστας"; Ένα φτωχό παιδί του λαού ήταν κι αυτός... όπως και η ίδια. 'Ενα τρυφερό ειδύλλιο πλέχτηκε ανάμεσα στον δεσμοφύλακα και την όμορφη αντάρτισσα ώσπου αυτός δεν άντεξε. "Μαζί σου μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος Ελένη" της είπε και την παραμονή της εκτέλεσής της άνοιξε την πόρτα του κελιού και πέταξαν σαν δυο πουλιά στο βουνό... Αλλοίμονο δεν ήταν εποχή για έρωτες και αγάπες... αλλά για μίσος θάνατο και πόνο... Το αντάρτικο στο Μωριά έσβησε και οι δυο νέοι σύρθηκαν σιδεροδέσμιοι στο έκτακτο στρατοδικείο. Η απόφαση ήταν η αναμενόμενη "η εσχάτη" και ένα πρωί αντιμετώπισαν τις κάννες του αποσπάσματος. Ο Νίκος έπεσε νεκρό...