Ήταν καλός ο Ντικ...
Θα 'θελα σήμερα να αναφερθώ σε ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου το οποίο το γνώρισα πρώτη φορά σαν τραγούδι μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο και ερμηνευμένο εκπληκτικά από την αξέχαστη Μαρία Δημητριάδη που πρόσφατα έφυγε από κοντά μας. Τότε με είχε συγκλονίσει πραγματικά... Έχει για τίτλο το όνομα ενός ταπεινού σκύλου που εκανε παρέα στους εξόριστους στη Λήμνο, "Ο Ντικ". Είναι εκπληκτικό το πως ο ποιητής "αρπάζεται" από το φόνο ενός άκακου ζώου για να δείξει με το ταλέντο του που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη κακία και μισαλλοδοξία αλλά και να εμψυχώσει αυτούς που υπέφεραν μαζί του στην εξορία... Η πέτρα σταυρωμένη από τον άνεμο Ο άνεμος η σιγαλιά Δεν ακούγεται τίποτα Μόνο το καρδιοχτύπι της πέτρας Κι η πέτρα της καρδιάς μου δουλεύεται Με τον θυμό και με τον πόνο Βαριά, σιγά και σταθερά Μπόλικη πέτρα Μπόλικη καρδιά Να χτίσουμε τις αυριανές μας φάμπρικες Τα λαϊκά μέγαρα Τα κόκκινα στάδια Και το μεγάλο μνημείο των ηρώων της επανάστασης Να μη ξεχάσουμε και το μν...