ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Καλαμάτα πάλι η πόλη που μεγάλωσα και ψάχνω να βρω την προσωπικότητά της. Θυμάμαι τις αλλαγές της. Την κεντρική πλατεία όπως ήταν κάποτε με άσφαλτο και άθλια και την πρώτη της ανάπλαση το 1974. Με μαρμάρινες πλάκες που γυάλιζαν και την προχειροδουλειά που έγινε και με τις πρώτες ζέστες η διαστολή της έκανε να φουσκώσουν και να πεταχτούν. Το μακρύ δρόμο για την Αθήνα μέχρι το 1990 και την κατασκευή της νέας εθνικής Κορίνθου - Τρίπολης. Κι όμως η πόλη άλλαξε σιγά σιγά... Κομβικό σημείο ο σεισμός του 1986. Χάθηκαν πολλά κτίρια από το ιστορικό της πρόσωπο. Πολλά διατηρητέα σπίτια μένουν έτσι ερείπια ακόμα περισσότερο από είκοσι χρόνια μετά. Η πόλη δέχτηκε μεγάλο χτύπημα όμως οι κάτοικοί της δεν το έβαλαν κάτω. Ορθοπόδησε σιγά σιγά και ξαναομόρφηνε παρά το χτύπημα του Εγκέλαδου. (Ναι ήμουν εκεί στην παραλία στο σεισμό του 1986, όποιος δεν έχει ζήσει κάτι παρόμοιο δεν μπορεί να καταλάβει το σοκ.) Το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων που έπεσε με το σεισμό αναστηλώθηκε. Εκεί που κηρύχτηκε η επανά...

Πρώτη Ιουλίου χτες. Η πρώτη μέρα του δεύτερου μισού της χρονιάς (άντε το μισάσαμε και το 2008). Γιόρταζαν οι Άγιοι Ανάργυροι. Στα βόρεια της Καλαμάτας υπάρχει το μικρό ξωκλήσι τους που αυτή την ημέρα είναι ανοικτό φυσικά. Μικρός κάθε τέτοια μέρα ανεβαίναμε με τον παππού μου ως εκεί. Καλοκαίρι χωρίς σχολεία και ανεμελιά. Στον περίβολο της εκκλησίας πλανόδιοι με την πραμάτεια τους. Γουρνοπούλα και μπύρες σε πάγκους. Κάτω σαν πιάτο η θέα της Καλαμάτας με το ασημένιο - γαλάζιο του μεσσηνιακού κόλπου να λάμπει στον καυτό ήλιο του Ιουλίου. Τα χρόνια πέρασαν, ο παππούς έφυγε, ωστόσο κάθε χρόνο ανέβαινα στο μικρό εκκλησάκι με τη μητέρα μου και τη θεία μου. Προσκυνούσαν, άναβαν κερί και εγώ χάζευα και φωτογράφιζα τους προσκυνητές και τους πανυγηριώτες και έπινα μια μπύρα με την απαραίτητη γουρνοπούλα κάτω από τα πλατάνια στον περίβολο της εκκλησίας. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πως η 1η Ιουλίου είναι η μέση του χρόνου. Την ονόμασα "η γιορτή της Μεσοχρονιάς" και κάθε χρόνο τέτοια μέρα ανεβαί...