Προσκύνημα... (The Tomb...)
Πρωί στο Μαραθώνα. Άνοιξη κι η φύση σε οργασμό... Κίτρινα ξινολούλουδα παντού χρωματίζουν το τοπίο. Προχωρώ στον περιφραγμένο χώρο του Τύμβου και κοιτάζω την μακέτα του πεδίου της μάχης... Κι ύστερα κάτω από τον τύμβο που έγινε για τους 192 νεκρούς της μάχης του Μαραθώνα... Σκεφτόμουν τα σχολικά βιβλία... Την εκστρατεία των Περσών ενάντια στην Ελλάδα... Την καταστροφή της Ερέτριας ύστερα από προδοσία και τον εξανδραποδισμό των κατοίκων της. Τη μεγαλοφυΐα του Μιλτιάδη που αποδυνάμωσε το κέντρο και ενίσχυσε τα άκρα της διάταξής του προχωρώντας σε κατά μέτωπο επίθεση εναντίων των υπερδιπλάσιων Περσών... Το κέντρο των Αθηναίων υποχώρησε ενώ τα άκρα τους συνέτριψαν τα αδύναμα άκρα των Περσών με αποτέλεσμα να τους κυκλώσουν και να τους εξοντώσουν. Η μάχη κράτησε λένε οι ειδικοί γύρω στη μία ώρα... Γνωστός και ο θρύλος του Κυναίγειρου που κρατούσε ένα περσικό πλοίο με τα χέρια του, όταν του τα έκοψαν το κρατούσε με τα δόντια ώσπου του έκοψαν το κεφάλι... Η πρώτη νίκη εναντίων των Περσών...