Περασμένα μεσάνυχτα...
Χτες περασμένα μεσάνυχτα και η βραδιά γλυκιά... Σκυμένος στον υπολογιστή χάζευα στον παγκόσμιο ιστό. Δίπλα μένει μια άγνωστη κοπέλα φοιτήτρια μάλλον, είχε επισκέψεις, κάποιες φίλες της... Φασαρίες, κοριτσίστικα γέλια γενικά βαβούρα. Γμτ λέω προχτές είχε γενέθλια σήμερα πάλι βαβούρα τι θα γίνει πια... Ξαφνικά έπεσε ησυχία και ακούστηκε μια κιθάρα... και μια νεανική γυναικεία φωνή να τραγουδάει... "Να μ' αγαπάς... όσο μπορείς να μ' αγαπάς" , ένοιωσα να ανατριχιάζω. Έκλεισα τον υπολογιστή και το φως και ξάπλωσα ακούγοντας το καταπληκτικό τραγούδι του αξέχαστου Παύλου Σιδηρόπουλου που χάθηκε τόσο πρόωρα. Ας είναι λέω τέτοια "φασαρία" να την κάνουν κάθε βράδυ... Κοιμήθηκα με ανοιχτή την πόρτα, ο ανοιξιάτικος αέρας γέμισε το δωμάτιό μου μαζί με τις νότες της κιθάρας και τις νεανικές γυναικείες φωνές... Να σαι καλά άγνωστη φίλη, με έκανες να ξεχάσω πως έχω αρχίσει να γίνομαι μικροαστός... ... Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα η ανάγκη μου δε σταματά Σαν το πουλί πάνω...