Τι σου θυμίζουν τα τραίνα;...
Τα απαρέμφατα έλεγε εύστοχα μια εκπομπή για τη γλώσσα που είχα δει πολλά χρόνια πριν... "Απαγορεύεται το καπνίζειν", "Απαγορεύεται το κύπτετε έξω" και πάει λέγοντας. Μικρός συνέχεια ταξίδευα με το τραίνο από Καλαμάτα για Αθήνα. Μυρωδιά καμένου λαδιού στους σταθμούς και κούνημα στις στενές γραμμές του δικτύου Πελοποννήσου. Οικογενειακώς ανεβαίναμε στην Αθήνα μιας και δεν είχαμε αυτοκίνητο τότε (βασικά ποτέ δεν πήραν οι δικοί μου δεν ξέρουν καν να οδηγούν). Ίσως αυτή να είναι η αιτία για την ιδιαίτερη γοητεία που ασκούν πάνω μου τα τραίνα. Χρόνια μετά όταν δεν βιαζόμουν ανέβαινα Αθήνα και κατέβαινα με το τραίνο. Οι εικόνες πέρναγαν σαν ταινία μπροστά μου... Ο κάμπος της Μεσσηνίας, το σκαρφάλωμα στην Αρκαδία μέσα από την πανέμορφη χαράδρα του Ίσσαρη, η πάντοτε ετοιμόροπη γέφυρα του Σαφλά, ανατιναγμένη από τους αντάρτες στην κατοχή και μονίμως προσωρινά επισκευασμένη με το τραίνο να περνάει αργά και να τρίζουν οι ράγες κι ύστερα σήραγγα, γέφυρα, σήραγγα γέφυρα και το τρ...