Η εποχή της αθωότητας (Hawaii 5-0)
Δεκαετία του '70 στην ελληνική επαρχία. Ασπρόμαυρη TV και στα σχολεία ποδιές… Δάσκαλος που μας έβαζε να τραγουδάμε «Μακεδονία ξακουστή» και «Έχω μια αδερφή κουκλίτσα αληθινή τη λένε βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ» ενώ δεν έχανε ευκαιρία να μας κάνει αντικομμουνιστικά κηρύγματα και να μας ρωτάει αν πήγαμε κατηχητικό (αν δεν πηγαίναμε θα είχαμε χάσει την ευκαιρία να ακούσουμε για τον "βλάσφημο" Καζαντζάκη αλλά και να παίξουμε πινγκ-πονγκ). Θυμάμαι που αλλάξαμε σπίτι και από τη μονοκατοικία που νοικιάζαμε μετακομίσαμε σε ολοκαίνουργιο ρετιρέ διαμέρισμα. Χαρές εγώ... Δικαιολογημένες από τη μια που οι γονείς μου πήραν επιτέλους δικό μας σπίτι αλλά μικρός για να καταλάβω την αξία του να μένεις σε σπίτι με κήπο και ταράτσα. Έπρεπε να περάσουν 25 χρόνια για να αποπληρωθεί το δάνειο. Όταν ήρθε το χαρτί από την τράπεζα στον πατέρα μου για να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για άρση της υποθήκης αναφώνησα: "'Αντε πατέρα καλορίζικο τώρα είναι δικό μας!" Τι άλλο μου έχει μ...