ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Κοιτάζω τη βροχή που πέφτει μονότονη... βάζω ένα ποτήρι κρασί και ακούω τη μουσική... Κι αυτή τη νύχτα μόνος κλεισμένος σε μια κόχη κι ακούω το μονότονο τ' αργό το πρωτοβρόχι ... για συντροφιά μου έχω του τοίχου το ρολόι ... πολλές για αγάπη μου είπανε μα εγώ τους είπα όχι σε σκέφτομαι κι απόψε κλεισμένος σε μια κόχη κι ακούω το μονότονο τ αργό το πρωτοβρόχι...

Παρασκευή πρωί και έτοιμος για αναχώρηση ανεβαίνω στο λεωφορείο που ξεκινάει στην αγουροξυπνημένη Αθήνα. Μουσική και το λεωφορείο μας περνάει δίπλα από τη θάλασσα προς Ισθμό, Ακράτα γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου ώσπου σταματάει στην όμορφη Αμφιλοχία στο μυχό του ομώνυμου όρμου. Στάση για φαγητό και ξεμούδιασμα και στη συνέχεια Άρτα. Περνάμε δίπλα από το ονομαστό γεφύρι της και στρίβουμε για Τζουμέρκα. Ο δρόμος ανεβαίνει δίπλα στον ποταμό Άραχθο το σύνορο της Ελλάδας με την Οθωμανική αυτοκρατορία έως το 1912. Ο δρόμος στενός και δύσκολος... ανεβαίνει αφήνοντας πίσω μας την τεχνητή λίμνη του Άραχθου που λάμπει καταγάλανη χαμηλά... Καθισμένος στη θέση του συνοδηγού με τον χάρτη κάνω χρέη αρχηγού εκδρομής κατευθύνοντας τον οδηγό. Περνάμε ξυστά σε γκρεμούς, μέσα από γραφικά χωριουδάκια, σιδερένιες γέφυρες φτιαγμένες από το μηχανικό του στρατού κάποτε ώσπου φτάνουμε στο ονομαστό γεφύρι της Πλάκας πάνω στα παλιά σύνορα. Σταματάμε και πηγαίνω με τα πόδια προς το πέτρινο γεφύρι. Δίπλα του το κάπο...

Τότε... Τα πρώτα μου γενέθλια Δώριο Μεσσηνίας 28/8/1967 Ο μπαμπάς, η γιαγιά, η θεία η Χαρίκλεια, ο θείος ο Δημήτρης έχουν φύγει πια... Και τώρα... Φσσσ σβήνω τα κεράκια... και συνεχίζω... με άλλον ένα χρόνο στην πλάτη μου... Να είστε όλοι καλά φίλοι και φίλες που με διαβάζετε! Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ ... Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει μονάχος βρες την άκρη της κλωστής κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

Στο γραφείο στην πόλη που έχει αρχίσει να αδειάζει... Σηκώνω τηλέφωνα, κανονίζω ταξίδια ανθρώπων για τις διακοπές τους κι εγώ εδώ άλλον έναν Αύγουστο στην πυρωμένη Αθήνα... Κουράστηκα να ακούω για ταξίδια και δεν τους ζηλεύω... Δεν θέλω μακρινά κι εξωτικά μέρη... Μια γωνιά στην ελληνική φύση... Μια πηγή... δάσος... ... Ξεκίνησα το καλοκαίρι -να στοχαστείς- Κι ήρθε και μ' ήβρε ο χειμώνας μεσοστρατίς. Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!  Πότε ήρθε; Πώς;  Άγιε, σταμάτησε το λόγγο,  που τρέχει εμπρός. ... "Η κατάρα του πεύκου", Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Εδώ θα ρίξω στη θάλασσα σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα ... Στην Πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει. ... Εδώ αρχαία μου θάλασσα που ξέρεις τι βάσανα τράβηξα Εδώ θα μου στείλει τ' αγέρι ένα γράμμα απ' τ' αόρατα μέρη ...

Μια τέτοια νύχτα πριν από χρόνια Κάποιος περπάτησε μόνος Δε ξέρω πόσα λασπωμένα χιλιόμετρα Κάποιος περπάτησε μόνος Νύχτα και συννεφιά, χωρίς άστρα Πήγαινε το δρόμο δρόμο ... Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες Κανένας δε το ‘μαθε... Κανένας δε το ‘μαθε... Κανένας!

Πριν 45 χρόνια εσύ η μάνα κι εγώ πατέρα βρέφος σε ένα καλαθάκι πήραμε το τραίνο από Αθήνα για Καλαμάτα... Σήμερα ανέβηκες μόνος σου στο τελευταίο τραίνο, στο τραίνο για τον ουρανό που θα ανέβουμε όλοι μια μέρα... Καλό ταξίδι πατέρα η αγάπη μου σε συντροφεύει...