ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Μια τέτοια νύχτα πριν από χρόνια Κάποιος περπάτησε μόνος Δε ξέρω πόσα λασπωμένα χιλιόμετρα Κάποιος περπάτησε μόνος Νύχτα και συννεφιά, χωρίς άστρα Πήγαινε το δρόμο δρόμο ... Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες Κανένας δε το ‘μαθε... Κανένας δε το ‘μαθε... Κανένας!

Πριν 45 χρόνια εσύ η μάνα κι εγώ πατέρα βρέφος σε ένα καλαθάκι πήραμε το τραίνο από Αθήνα για Καλαμάτα... Σήμερα ανέβηκες μόνος σου στο τελευταίο τραίνο, στο τραίνο για τον ουρανό που θα ανέβουμε όλοι μια μέρα... Καλό ταξίδι πατέρα η αγάπη μου σε συντροφεύει...

Κι εφέτος η πρωτοχρονιά στη φυλακή με βρίσκει κι’ άδειο κανίσκι ειν’ η καρδιά και μαύροι γύρω μου ίσκιοι Κι έτσι καθώς σε σκέφτομαι χαρά που μου ‘χεις λείψει μου σιγοτραγουδά η βροχή του σύννεφου τη θλίψη. Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή μητ’ όσο στη κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι έχουμε τη ζωή πολύ πάρα πολύ αγαπήσει! ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ!

Ταξίδι Αθήνα-Καλαμάτα μέσα στον αποστειρωμένο αυτοκινητόδρομο... Τα αμάξια γύρω σφυρίζουν κι ο πλευρικός άνεμος μου τραβάει το τιμόνι. Κόβω ταχύτητα... Κόμβος Μεγαλόπολης, ο αυτοκινητόδρομος τελειώνει. Οδηγώ πια πιο αργά τα τελευταία χιλιόμετρα ώς την Καλαμάτα και να σου δίπλα στο δρόμο ο σιδηροδρόμικός σταθμός των Παραδείσιων, ορεινή Αρκαδία. Αυτή τη φορά θα σταματήσω! Παρκάρω το αυτοκίνητό μου στην άκρη του δρόμου και βγαίνω με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Κατηφορίζω το μικρό δρομάκι ώς το σταθμό... Ερημιά, βανδαλισμός, σκουπίδια,περιττώματα και εγκατάλειψη... Η καρδιά μου σφίγγεται... Πατάω πάνω στις ολοκαίνουργιες ράγες χωρίς να φοβάμαι αν θα περάσει κάποιο τραίνο πια... Σκουριάζουν ήδη... Μια ανακαινισμένη γραμμή που δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε για ένα τακτικό δρομολόγιο. Λεφτά του ελληνικού λαού πεταμένα σε ένα εγκληματικό σκάνδαλο για το οποίο κανείς δεν λογοδότησε! Κλικ και φωτογραφίζω τον παλιό ερειπωμένο σταθμό. Ένα πέτρινο κομψοτέχνημα εγαταλελειμένο στο έλεος των στοιχ...

Ο κυρ-Βοριάς, ο κυρ-Νοτιάς κι ο κυρ-Παλουκοκάφτης τη μέρα τα κουτσόπιναν, το βράδυ τρεχαλάγαν Και φώναζαν και σφύριζαν και πάνω κάτω γύριζαν κι όλο μιλούσαν για ραχάτι πάνω στη δική μας πλάτη Ο κυρ-Βοριάς, ο κυρ-Νοτιάς κι ο κυρ-Παλουκοκάφτης τη μέρα μας καλόπιαναν, το βράδυ μας χτυπούσαν Και φώναζαν και σφύριζαν και πάνω κάτω γύριζαν κι όλο μιλούσαν για ραχάτι πάνω στη δική μας πλάτη Τον κυρ- Βοριά, τον κυρ-Νοτιά, τον κυρ-Παλουκοκάφτη μια μέρα τους επιάσανε, στο στάβλο τους εκλείσαν Και φώναζαν και σφύριζαν και πάνω κάτω γύριζαν μα δεν έχει πια ραχάτι πάνω στη δική μας πλάτη

Δύσκολοι δρόμοι... ... Πνοή της θάλασσας μέσα μου πέταξε και δε γυρνά μοιάζει κι η αγάπη μ' ένα χαμόγελο που προσπερνά

Μετά από 120 χρόνια έκλεισε το σιδηροδρομικό δίκτυο της Πελοποννήσου... Και να ήταν μόνο αυτό... Και της δυτικής Μακεδονίας και η σιδηροδρομική σύνδεση της Ελλάδας με το εξωτερικό. Στοιχειωδώς διατηρείται η σύνδεση της Θεσσαλονίκης με την Αλεξανδρούπολη. Ο σιδηρόδρομος στην Πελοπόννησο συστηματικά απαξιώθηκε από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις... Η γέφυρα στον Αχλαδόκαμπο που ανατινάχτηκε από τους γερμανούς στην κατοχή αποκαταστάθηκε το 1974 μέχρι τότε τα τραίνα από Αθήνα για Καλαμάτα μπαινοβγαιναν στον "σύρτη" για να περάσουν την κοιλάδα στον Αχλαδόκαμπο. Ναι τα θυμάται ο γράφων καλοί μου αναγνώστες... Ένα convoy από αμαξοστοιχίες MAN περνάει για τελευταία φορά τη γέφυρα της μετρικής γραμμής στον Ισθμό. Δεκάδες σιδηροδρομικοί με τα μάτια δακρυσμένα συγκέντρωσαν το τροχαίο υλικό του σιδηροδρόμου Πελοποννήσου στα σημεία αποθήκευσης. Μεγάλωσα πάνω σε ράγες... Δεν είχαμε αυτοκινητο και κάναμε οικογενειακώς με το τραίνο τη διαδρομή Καλαμάτα-Αθήνα όσο ήμουν παιδί. Θυμάμαι...