ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Αύγουστος 1966. Ένα ζευγάρι ανέβηκε στην Αθήνα για την γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Η γέννα δύσκολη, η γυναίκα έπρεπε να φέρει στον κόσμο το παιδί της με καισαρική τομή που τότε δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί στην Καλαμάτα όπου ζούσαν. Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία στην Κηφισιά πάνω από το γεφυράκι στο Κεφαλάρι όπου τα ερωτευμένα ζευγάρια ρίχνουν κέρματα στο νερό και κάνουν ευχές για αιώνια αγάπη ένα ζευγάρι χαμογελαστό, η γυναίκα έγκυος. Λίγες μέρες μετά έφεραν στη ζωή υγιέστατο το παιδί τους. Έτσι ήρθε στον κόσμο καλοί μου αναγνώστες ο "antianemikos" κατά κόσμον Γιώργος 43 χρόνια πριν... Σαν σήμερα κάθε χρόνο ξεφύλλιζα το οικογενειακό άλμπουμ... Τα πρώτα μου γενέθλια ασπρόμαυρες φωτογραφίες... 1967 στο χωριό της Μεσσηνίας που ήταν διορισμένοι οι εκπαιδευτικοί γονείς μου. Ο παππούς, η γιαγιά φίλοι οικογενειακοί και συγγενείς που οι περισσότεροι δεν είναι πια στη ζωή... Και άλλα γενέθλια ασπρόμαυρα και έγχρωμα όσο πέρναγαν τα χρόνια... Πολλές φορές τα γιορτάζαμε μαζί με την ...

Ήταν ο τίτλος μιας ταινίας που είχα δεί κάποτε... Παλιά ελληνική ασπρόμαυρη... Ο Πέτρος Φυσσούν πρωταγωνιστουσε αν θυμάμαι καλά... Και φέτος πάλι Αύγουστος όπως κάθε χρόνο, δεύτερος Αύγουστος που μένω στην Αθήνα που άδειασε. Κι όμως έχει μια γοητεία η πόλη έτσι... Μήνας θερινής ραστώνης και διακοπών. Όλα υπολειτουργούν και οι άνθρωποι συνωστίζονται σε αεροδρόμια, λιμάνια, σταθμούς και εθνικές οδούς ενώ κάποιοι όπως εγώ έχουν εργασία που τους κρατάει στην πόλη. Χμμ δεν μου πέφτει άσχημα, κάθομαι σπίτι στον κλιματισμό με ένα μπουκάλι δροσερή μπύρα και χαζολογάω στο δίκτυο. Σκέφτομαι τον Αύγουστο, τους Αυγουστους που σημάδεψαν την Ελλάδα... είναι μήνας σημαδιακός. 1922 Μικρασιατική καταστροφή 1949 Πέφτει ο Γράμμος με το τέλος του Αυγούστου τελειώνει και ο εμφύλιος στην Ελλάδα 1974 Η τραγωδία της Κύπρου ολοκληρώνεται και η κατοχή συνεχίζεται μέχρι σήμερα Οι πέντε αγνοούμενοι που όπως ανακαλύφθηκε πρόσφατα με τη μέθοδο DNA δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τους τούρκους εισβολείς στο μαρτυρικό ...

Καλό ταξίδι ξάδερφε Νίκο που έφυγες σήμερα χτυπημένος από τη λευχαιμία. Θα σε θυμόμαστε... Στὸν πολυτάραχο γιαλὸ τοῦ κόσμου μιὰν ἡμέρα διαβάτης ἀνυπόμονος περνᾶ σὰν τὸν ἀγέρα. Τὸ πάτημά του ἐφάνηκε στὸν ἆμμο μιὰν αὐγὴ ἄγριο τὸ κῦμα πέρασε τὴ νύχτα καὶ τὸ σβεῖ... Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς θα τους γνωρίσεις πάλι άλλον θα λένε Κωνσταντή κι άλλον Μιχάλη Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς θα τους γνωρίσεις πάλι σ'αυτόν τον κόσμο θα γυρνούν με περηφάνια πιο μεγάλη Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς θα τους μισήσεις πάλι έναν μονάχα δε θα βρεις τον πιο μικρό, τον πιο πικρό, τον πιο αγαπημένο τον μοναχό, τον δυνατό και τον αντρειωμένο Αυτόν δε θα τον ξαναΐδείς να τόνε βασανίσεις και την μεγάλη του καρδιά να τήνε σκίσεις αυτόν δε θα τον ξαναβρείς τι τον φυλάνε τ' άστρα τι τον φυλάει ο ήλιος του... ....τόνε φυλάει το φεγγάρι Αυτόν που 'χει τη χάρη τον πιο μικρό τον πιο πικρό και τον αγαπημένο αυτόν μονάχα εγώ, μονάχα εγώ, εγώ προσμένω...

Τόσο είναι το backup του ιστολογίου μου που έκανα σήμερα... Ένας χρόνος και σε 1.96 Mb... Σκέψεις, θύμησες, καταθέσεις ψυχής σε 1.96 Mb... Ούτε καν 2 να στρογυλέψει ο αριθμός. Κοίταζα παλιές μου αναρτήσεις και ταξίδεψα.. διάβασα παλιά σχόλια χαμογέλασα, αναρωτήθηκα, δάκρυσα... Ναι ήθελε κουράγιο να ξαναδιαβάσω, να τολμήσω να δω πίσω, να δω και μέσα μου... Σαββατοκύριακο πάλι και δεν έχω κανένα κέφι γράφω και κοιτάζω από την μπαλκονόπορτα απέναντι πολυκατοικίες ντουβάρια που κλείνουν ανθρώπινες ψυχές και αυτά... Ποιος ξέρει τι κρύβει κάθε ψυχή μέσα της; Κάποιες στον κυβερνοχώρο τα βγάζουν σε ένα ιστολόγιο ίσως, κάποιες τα κρατάνε μέσα τους... Παρασκευή βράδυ και δεν θέλω να πάω πουθενά... Ελάχιστοι οι φίλοι καθένας με τις δικές του έγνοιες... Παρασκευή βράδυ και τίποτα... Σκέψεις μου στριφογυρνάνε στο μυαλό αναμνήσεις και ερωτηματικά... Λίγα kb ακόμα στο επόμενο backup ή μήπως να πατήσω διαγραφή ιστολογίου;... Θα γλυτώσω από τα Mbytes στον σκληρό μου δίσκο όμως από το μυαλό μου τα Terab...

Στην απάνω γειτονίτσα Μ' αγαπάνε δυο κορίτσια Στην απάνω γειτονίτσα Μα εγώ πονάω γι' άλλη μα εγώ πονάω γι' άλλη μια Γοργόνα στ' ακρογιάλι φυλαχτό με τ' άγιο ξύλο που να βρω για να της στείλω φυλαχτό με τ' άγιο ξύλο Φυλαχτό να τη φυλάει φυλαχτό να τη φυλάει και ας μη με αγαπάει...

Η μνήμη... γυρνάει στο εδώ, στο εκεί, στο παντού και στο πουθενά... "Δεν έχω ποίημα αύρα μουσική" Δεν μπορώ να γράψω...