ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Επιτέλους! Η αναζήτηση εργασίας έλαβε τέλος και από αύριο παρουσιάζομαι στην καινούργια μου δουλειά! Την Παρασκευή είχα πάει σε (άλλη μια) συνέντευξη και χτες το πρωί χτύπησε το κινητό μου. Η θέση εργασίας που διεκδικούσα μου προσφέρθηκε! Είναι θέση σε εταιρεία εισαγωγής και εμπορίας φωτογραφικών ειδών, από τις παλιότερες του χώρου και πιστεύω θα μου αρέσει και θα αποδώσω! Η εταιρεία είναι στο κέντρο της Αθήνας και η πρόσβαση εύκολη και γρήγορη. Για να δούμε αγαπημένοι μου αναγνώστες ήρθε επιτέλους και η καλή ζαριά; Θα δείξει... Θέλω να πιστεύω πως ναι!

Ένας αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Ιούλιος Βέρν... αυτός ο πατέρας του επιστημονικού και φανταστικού μυθιστορήματος και αισιόδοξος οραματιστής. Θυμάμαι το πρώτο του βιβλίο που διάβασα... "Από τη Γη στη Σελήνη" που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1867 κάτι παραπάνω από έναν αιώνα πριν ο άνθρωπος πατήσει το πόδι του στο φυσικό δορυφόρο του πλανήτη μας. Ο Βερν βάζει τον πρόεδρο της "λέσχης των όπλων" Μπαρμπικάν να συλλαμβάνει την ιδέα του βλήματος που θα πάει στη Σελήνη. Σωστά προβλέπει την ορμή του νέου ακόμα τότε αμερικανικού έθνους και την τάση του για μεγάλα και εντυπωσιακά. Βάζει και μια νότα αισιοδοξίας και ουμανισμού: το μεγαλύτερο κανόνι που φτιάχτηκε ποτέ η "Κολομβιάδα" δεν θα σκορπίσει το θάνατο αλλά θα κάνει δυνατό το απίστευτο ταξίδι στη Σελήνη. Τοποθετεί το χώρο εκτόξευσης στη Φλόριδα, λίγο πιο πέρα από το ακρωτήριο Κανάβεραλ που πράγματι ξεκίνησε το ταξίδι στη Σελήνη έναν αιώνα αργότερα ενώ προβλέπει πως η οβίδα που θα μεταφέρει τους αστροταξιδιώτες ...

Είναι ένα δρομολόγιο που το κάνω συχνά. Έτσι και χτες το βράδυ... Στο μετρό καθισμένος σαν τυφλοπόντικας στα σωθικά της πόλης... Να γυρίσω σπίτι. Απέναντί μου ένα άγνωστο παιδί. Νέος σχεδόν έφηβος με τα ακουστικά του mp3 στα αυτιά και βλέμμα απλανές. Τα μάτια του βουρκωμένα. Ποιος ξέρει τι άκουγε και τι αναμνήσεις του έφερε στο νου. Άγνωστε φίλε έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου... ... Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή ... Καλό ταξίδι...

Σάββατο βράδυ και δεν έχω τι να κάνω... Ωστόσο δεν θέλω να μείνω σπίτι. Μπαίνω στο αμάξι και ξεκινάω για την Αργυρούπολη. Συννεφιά και ψύχρα... στάλες από το ψιλόβροχο χτυπούν στο παρμπρίζ του αμαξιού. Βάζω ένα CD να παίζει... Bob Dylan "Lay lady lay..." Κι ύστερα Κατεχάκη, περιφερειακή και ανεβαίνω στον Καρέα... Από κάτω απλώνεται στα δεξιά μου μια θάλασσα από τα φώτα της Αθήνας η θέα θυμίζει αεροπλάνο, Ηλιούπολη, Αργυρούπολη. Σταματάω δίπλα στην πλατεία και περπατάω ως το μικρό μπαράκι του Φάνη. Η πελατεία πάντα γνωστή, θέλοντας και μη γίνεσαι φίλος με τους θαμώνες. "Καλησπέρα Φάνη", "Καλησπέρα Γιώργο" κάθομαι και καλησπερίζω και τους υπόλοιπους θαμώνες. "Βάλε ένα Haig"... Το πίνω αργά και δίπλα ο Δημήτρης ρωτάει άν μπορεί να βάλει ένα CD. Ναι είναι η απάντηση του Φάνη και το βάζει... Μπιθικώτσης παλιά και καλά... ακούω το τραγούδι και ταξιδεύω... ... Και στο στενό το μαγαζί μπήκε κι ο πόνος μου μαζί Κι όπως έκλαιγε το τέλι, κι όπως έκλαιγε το ...

Πολλά ακούγονται αυτές τις μέρες για την επιχειρηματική δραστηριότητα της Μονής Βατοπαιδίου (ή Βατοπεδίου κατά δεύτερη γραφή που μου αρέσει και περισσότερο), όμως δεν είναι η μόνη Μονή του Αγίου Όρους με επιχειρηματική δραστηριότητα. Η μονή Μεγίστης Λαύρας προχωράει σε άλλη δραστηριότητα καθότι της ανήκουν 30.000 στρέμματα γης στη Σκύρο (το που τα βρήκε θα πρέπει να αναζητηθεί στην τουρκοκρατία και το μεσαίωνα μάλλον). Την εγκατάσταση αιολικού πάρκου με 111 σιδερένια τέρατα που θα παράγουν όσο το 1/3 του θερμοηλεκτρικού σταθμού της Μεγαλόπολης. Φυσικά αυτό το μέγεθος είναι ψευδεπίγραφο και η συνολικά παραγόμενη ισχύς θα είναι κατά μέσο όρο όχι περισσότερο από το 1/10 της παραγωγής της Μεγαλόπολης. Εξηγούμαι: 111 ανεμογεννήτριες των 3MW συνολική ισχύς 333MW, στην πράξη μια ανεμογεννήτρια αποδίδει κατά μέσο όρο το 25-30% της εγκατεστημένης ισχύος, δεν φυσάει πάντα ούτε και με τη βέλτιση ταχύτητα ανέμου, η αποδιδόμενη ισχύς είναι ανάλογη της τρίτης δύναμης της ταχύτητας του ανέμου. Δηλαδή...

Σήμερα με ξύπνησε η βροχή... Δυνατή και μονότονη κι ο ουρανός γκρίζος. Πάει το καλοκαίρι, το πρωτοβρόχι ξέπλυνε τις παραλίες και από τους τελευταίους παραθεριστές. Φόρεσα ένα μπουφάν και πήγα για καφέ στο Μοναστηράκι. Ο κόσμος λίγος... ο καιρός έδειχνε χειμωνιάτικος. Στο μυαλό μου πέρασε μια εικόνα, μια μικροκαμωμένη, όμορφη και χαμογελαστή γυναικεία μορφή. Καθόταν εκεί παραδίπλα και ήταν άνοιξη. Χαμογέλασα και το γκρίζο έφυγε... ... Πρωτοβρόχι, πρωτοβρόχι κι εγώ κλεισμένος σε μια κόχη. Για συντροφιά μου έχω του τοίχου το ρολόι κι ακούω το μονότονο να πέφτει πρωτοβρόχι ...

Κάποιες στιγμές νοιώθει κανείς πως πρέπει να κάνει μια νέα αρχή... Κακές συνήθειες, φοβίες και άλλα βαρίδια που τον εμποδίζουν να προχωρήσει πρέπει να τα αποτινάξει... Έχω μια κακή συνήθεια από έφηβος το κάπνισμα. Κατά καιρούς το έχω κόψει για μεγάλα σχετικά διαστήματα αλλά όλο και κάτι συμβαίνει και το ξαναρχίζω. Τώρα έφτασε η ώρα να κάνω άλλη μια προσπάθεια. Σπίτι άνετος πρέπει να βρω εναλλακτικές λύσεις και ασχολίες ώστε το μυαλό μου να απομακρυνθεί από το πακέτο. Μπορώ; Φυσικά και ναι θέλω θέληση ατσάλινη και δύναμη να αναπεξέλθω στην έλλειψη της νικοτίνης και στο φοβερό αίσθημα κενού και αδυναμίας συγκέντρωσης. Θυμάμαι τις πρώτες μέρες που το είχα κόψει πως πήγαινα έξω με παρέες και ήθελα να φύγω. Η εικόνα έμοιαζε λειψή... Δεν διασκέδαζα. Ωστόσο σιγά σιγά επιβλήθηκα ώσπου περισσότερο από ένα χρόνο μετά από ανοησία και πλάκα πίστευα πως μπορώ να επιβληθώ. Φευ! Αδύνατον ξανακύλησα στο κάπνισμα χωρίς να το καταλάβω καν. Ας είναι μην σκέφτομαι τα περασμένα θα το ξανακόψω και θα συνέλθ...